Oyun Terapisi

Jean Piaget’e göre “oyun, çocuğa [çocuğun] tek başına kolektif dilin yetersiz olduğu öznel duygularının ifade edilmesi için vazgeçilmez olan canlı, dinamik, bireysel dili sağlar. Oyun, bir çocuğun doğuştan gelen yetenekleri üzerinde ustalık kazanmasına yardımcı olarak değer ve yetenek duygusu ile sonuçlanır. Oyun sırasında çocuklar, çevrelerini keşfetme ve bunlara hakim olma ihtiyacını karşılamaya yönlendirilir. Oyun aynı zamanda yaratıcı düşüncenin gelişmesine de katkıda bulunur. Oyun aynı şekilde, çocukların kendilerini rahatlatacak güçlü duyguları serbest bırakmaları için bir yol sağlar. Oyun sırasında çocuklar, istenmeyen yaşam deneyimlerini, onları daha küçük parçalara ayırarak, duygusal durumları veya zihin çerçevelerini boşaltarak, her deneyimi kendileriyle ilgili anlayışlarına entegre ederek ve daha yüksek bir seviye ve daha yüksek bir derece elde ederek oynarlar.

Oyun oynamak çocuğa yaşamlarında insanlarla girdikleri etkileşimleri yeniden canlandırma fırsatı veren doğal bir fırsattır. Oyunun üç temel amacı vardır: İlk ikisi çocuğun bilişsel ve motor gelişimini desteklemek, üçüncüsü ise duygusal çatışmaların çözülmesini sağlamaktır.

Çocuk Merkezli Oyun Terapisinde, terapistin yarattığı yoğun empati, kabul ve güven içeren ortamda, çocuk iç dünyasını oyun yoluyla ortaya koyar ve yaşadığı sıkıntılarla başa çıkmaya çalışır.

Oyun terapisi sürecinde, çocuklar kendi içlerinde mücadele ettikleri duygusal deneyimlerini yansıtan oyunlar yaratırlar. Bu deneyimler genellikle sözel olarak ifade edilemez. Çocuklar oyunlarında özel oyuncaklar seçerek duygusal çatışmalarını yansıtan önemli konuları tekrar canlandırırlar.

Terapist ise bu süreçte çocuğa uygun tepkileri vererek duygularını fark etmesini, ifade etmesini ve sorunla ilgili başa çıkma yollarını bulmasını sağlar. Bu duyguları ifade etme süreciyle başlayan terapi, çocuğun bu durum üzerinde kendini iyi hissetmesine dek sürecektir.

Oyun terapisi, çocuğun geçmiş ve bugün yaşadığı deneyimlerdeki çeşitli etkenlere bağlı olan bir süreçtir. En önemli iki etken, çocuğun gelişimsel dönemi ve terapi sürecindeki yaşıdır. Diğer bir etken ise çocuğun yaşadığı sıkıntının derinliğidir. Oyun terapisi, genellikle haftada bir ya da iki kez olmak üzere birkaç oturumdan birkaç aya kadar sürebilir. Çocuklar oyun terapisti ile oyun odasında geçirdikleri zamanı, “yalnızca oyun oynadık” diyerek açıklayabilirler, fakat bu süreçte çocuklar yeni rolleri ve davranışları öğrenirken, kendileri için sorun oluşturan durumlarla başa çıkma yollarını keşfederler.